به نام «او»

ای «او»... مرا به جایی رسان که «او» مکان دارد.

ای «او»... مرا بی نیاز کن از بی نیازی.

ای «او»... بیاید و بماند.

ای «او»... منم محتاج و «او»یی تنها یاری رسان بخشنده!

ای «او»... مرا سخت محتاج نگاه دار... تا «او» را به احتیاج بخوانم! که تنها احتیاج من «او» باشد.

ای «او»... «او»یی تمام هستی و بود و نبود.

ای «او»... برهان از رنجم... رنج بی «او»یی!

ای «او»... یاری ده، که این آفتاب سوزان هر آنچه بر این زمین، ناتوان باشد... بسوزاند... ومن سخت ناتوان!

ای «او»... چشمانم را همواره منتظر نگاه دار... تا دیده به خاک ندوزم.

ای «او»... بمان... که تنها تو مانده ای...

و من «او» را تو نمی خوانم، که «او»، «او»ست... و گمشده همیشه حاضر من...

(ای «او»... بگو نگاهش دارد... کودکان را دوست می داشت...)

یا حق...

دیدم...

    دیدم و آب شدم و فروریختم و بر زمین تشنه فرورفتم...

                          و نهالی جوانه زد و پائیز شد و جوانه خشکید و برگ های سبز فرو ریختند...

اما من هیچگاه ندانستم... چرا پائیز ما سرسبز بود؟...

(ممنون از نرگس با کامنت قشنگش)

یاحق...

انا لله و انا الیه راجعون

رفت...

یاحق...